HSV Celeritas 1

Topper van de week

Poll

Hoe zal het seizoen voor ons vlaggenschip in de derde klasse verlopen?

Historie

In den Beginne

Op 9 mei 1907 besluiten de leden van de Victoria, Hercules en H.D.S. de verenigingen te laten fuseren tot  Sparta, de voorloper van het huidige Celeritas. De bijeenkomst is een initiatief van de heren J. J. M. Mattheijer, W. G. Oudijk en J. Bongers, hier v.l.n.r. op de foto (50 jaar later), leden van Victoria, dat al in maart 1904 was opgericht.

Oprichting Celeritas

Voetbal was in het begin van de vorige eeuw zeker nog geen sport voor de gewone man. De sport werd voornamelijk door de betere stand beoefend. Clubs hadden weinig leden; daardoor was een fusie een verstandig besluit.

Celeritas (wat in het Latijn snelheid betekent) is hiermee een van de oudste clubs uit Den Haag. Van de nu nog bestaande clubs zijn alleen HVV,HBS,Quick en ADO nog ouder. 

Gestart werd op een stuk bouwland achter de Stadhouderslaan, in de buurt van het Frederik Hendrikplein. Huur werd niet betaald. Tijdens Pasen 1908 hield Sparta zijn eerste toernooi met o.a. ADO en Delfia, het huidige DHC. Na toetreding tot de H.V.B. was een echt veld nodig. Men  slaagde erin een stuk land te huren, voor 30 gulden per jaar, bij boerderij Daal en Berg van boer Pex, ver van de bewoonde wereld en dat in een tijd, dat niemand een auto had en slechts een enkeling een fiets.

Ligging Celeritas

Als kleedtent diende een oude schuur met veel rommel van de boer erin. In de eerste competitie werd Sparta meteen ongeslagen kampioen.
Dit kampioenschap werd echter door de H.V.B. geannuleerd wegens een verandering in een wedstrijdformulier. Een bijkomende straf was de schorsing van de gehele vereniging tot 1 september 1909. Om de vereniging bijeen te houden, zocht men wedstrijden in Rotterdam. Dat kon toen en daar werd de naam Celeritas veroverd. Na een 7-1 overwinning op een al jaren bestaande Rotterdamse vereniging Celeritas hield deze club er meteen mee op. Hun naam werd in juni 1909 overgenomen en de clubkleuren werden rood-geel vertikaal gestreept shirt met zwarte broek. Over de kleur van de kousen werd niet gerept.

Veel wedstrijden tegen Rotterdamse verenigingen werden tot een goed einde gebracht en zelfs werd een 8-weekstoernooi gewonnen, georganiseerd door Hillesluis op het Afrikaanderplein. De eerste prijs kreeg Celeritas echter niet mee, omdat de medeorganisator (een ijsventer) vond  dat die Hagenaars te weinig ijs hadden gegeten om zo'n mooie prijs mee te mogen nemen. Het doel van Celeritas was echter bereikt : de club was bijeen gebleven, ondanks de zware beproeving. Als pleister op de wonde deelde de H.V.B. Celeritas in de 2e klasse in. Met vlag en wimpel werd Celeritas in het seizoen 1909/1910 kampioen en promoveerde naar de 1e klasse.

In Rotterdam kwam er intussen weer een vereniging met de naam Celeritas en toen die in 1912 naar de NVB promoveerde, moest men zijn naam veranderen. Het werd het welbekende Feyenoord.

In de daarop volgende jaren speelt Celeritas in de 1e klasse H.V.B. met wisselend succes tegen tegenstanders als ADO, DHC, BMT,VCS,HBS 3 en Quick 3.
In 1912 speelt men voor het eerst in de finale van HVB-beker, tegen VCS.Na een 1-0 nederlaag verlaten een 7-tal prominente spelers onze vereniging.
Door dit verlies speelde Celeritas in het daaropvolgende seizoen, 1912/1913, geen hoofdrol. Er was nog een tegenslag. Geheel onverwacht moest men het mooie veld bij Pex verlaten, omdat dit werd omgezet in aardappelland. Men verhuisde toen voor even naar een terrein achter HBS op Valkenbos. In de zomer van 1914 kreeg men een nieuw terrein in de Westduinen, de z.g. oude bondsvelden, waar o.a. BMT en TOGO speelden.

De vereniging groeit intussen gestaag. In het seizoen 1914/1915 zijn er al 5 elftallen. Evenwel de 1e wereldoorlog breekt uit. Vele spelers moeten in militaire dienst en de daarop volgende 2 jaren is er een noodcompetitie. In 1916 gaat men weer over op een normale competitie en hieraan werd deelgenomen met 4 elftallen. De HVB-beker wordt gewonnen en men mag naar de KNVB promoveren, maar doet dat niet vanwege de financiele toestand.

In het seizoen 1917/1918 worden het 1e ,2e, 3e en 4e elftal kampioen; het 1e ook nog kampioen van de hele HVB. Ook wordt voor de 2e opeenvolgende maal de HVB-beker gewonnen. Na dit zo succesvolle seizoen werd dan ook besloten tot de N.V.B. toe te treden, waar men werd ingedeeld in de 3e(de laagste) klasse met als tegenstanders o.a. ADO en Graaf Willlem II.

Eerste promotie naar de KNVB 

Het elftal, dat in 1918 promotie naar de grote voetbalbond wist te behalen, op het terrein in de Westduinen. Staand uiterst rechts oprichter Jan Bongers, zittend uiterst rechts Chris Triep Sr. Sr.

 Celeritas 1 met aanhang

Celeritas 1 met aanhang, omstreeks 1920, op het terrein in de Westduinen.

In 1923 verhuist Celeritas naar een speelveld in het Zuiderpark achter ADO. Andere verenigingen aldaar waren : RVC, de Ooievaars, VCS, HDV en SVC. 26 jaar lang zal Celeritas hier verblijven.

In het seizoen 1926/1927 wordt voor het eerst met een elftal aan de adspiranten(junioren) competitie deelgenomen. Resultaat 0 punten uit 16 wedstrijden. Aanvankelijk is de toeloop niet zo groot, doch dit wordt langzaam beter, terwijl de resultaten ook beter worden. Voor de verhuizing naar de Leyweg werd in het Zuiderpark met 4 a 5 elftallen aan de competitie meegedaan.

Het eerste elftal degradeert in 1926 naar de intussen ingevoerde 4e klasse, promoveert daaruit in 1931 om in 1938 weer naar de 4e klasse te degraderen. In die klasse blijft men spelen tot 1955.

In 1942 werd door voorzitter Kees Boersma op eigen houtje  een pupillencompetitie gestart met naast Celeritas nog 7 clubs.  Toen het aantal clubs later toenam kwam de voetbalbond in verzet en verbood het pupillenvoetbal. Pas in 1949 ging een officiele competitie van start. Kees Boersma werd toen competitieleider. 

Bussen vervoerden supporters naar Gouderak 

Celeritas had een grote aanhang. Voor het vervoer naar de uitwedstrijd in januari 1949 tegen Gouderak waren zelfs 6 bussen nodig. Ze staan hier opgesteld in de Kaapstraat.

Naar de Leyweg

Na de oorlog groeit de vereniging in het Zuiderpark uit zijn jasje. Er wordt gezocht naar nieuwe mogelijkheden en er wordt een terrein gevonden aan de Leyweg, hoek Noordweg in Wateringen , "in the middle of nowhere", tussen de weilanden en de kassen. Hier kunnen 3 velden worden uitgezet en zal een echte kantine worden neergezet. Om een en ander te bekostigen wordt een tienjarige renteloze lening uitgeschreven.
Met de aanleg van de terreinen wordt in maart 1948 begonnen en op 1 juni 1949 wordt voor het clubgebouw de eerste steen gelegd door de burgemeester van Wateringen. De bouw van het clubhuis wordt grotendeels door eigen leden gedaan. Op 28 augustus 1949 worden de eerste wedstrijden gespeeld. Kleedkamers waren echter nog niet klaar. Een vliegtuigcabine en een schaftwagen van een aannemer fungeerden als kleedhok. Op 1 oktober wordt het clubgebouw officieel geopend.

Opening clubgebouw Leyweg 

De officiele opening, waarbij een dure glas-in-lood voorstelling zal worden onthuld.

Om de financiele situatie van de vereniging op te krikken wordt in september 1956 met een eigen voetbalpool gestart. Dat kon toen nog, zonder dat de minister ingreep. Het wordt een succes en de zaak gaat nog beter lopen als drie maanden later met andere clubs één grote organisatie wordt  gevormd , de "Alcmaria  Victrix-pool". De vreugde is echter van korte duur; eind februari 1957 grijpt de KNVB in, omdat ze nu opeens zelf een toto gaan organiseren, die op 24 maart van start gaat..  

Op 25 mei 1957 wordt op grootse wijze het 50-jarig jubileum gevierd met o.a. een feestavond in de grote zaal van het Kurhaus met Lou Bandy, Daan Hooykaas, Willy Alberti, de Pico's en nog vele andere artiesten.

Twee jaar later, op 3 mei 1959, vindt een drama plaats als inbrekers brand stichten in de kantine. De schade is enorm en gewonnen prijzen gaan in de vlammen verloren. Als de schade hersteld is, wordt besloten om meteen maar tot uitbreiding van het kleedgedeelte over te gaan, omdat het aantal kleedkamers wel erg aan de krappe kant is. In de zomer wordt met man en macht aan de "nieuwbouw", met vijf kleedkamers en een doucheruimte, gewerkt. Niet alleen Celeritanen, maar ook leden van andere clubs steken de handen uit de mouwen.  Vandaag de dag iets dat nauwelijks te geloven is, maar toen  de normaalste zaak van de wereld.

In 1962 wordt er langs het eerste veld een staantribune gebouwd, die drie jaar later sneuvelt, als de Leyweg verbreed wordt, waarbij de sloot langs de Leyweg wordt gedempt en er ook nog een stukje van het terrein af gaat. Ook de Noordweg wordt aangepakt, waardoor een groot stuk van het tweede veld verloren gaat. Het tweede veld wordt een kwart slag gedraaid en met het overgebleven stuk van het derde veld en de schapenwei ernaast kan toch nog een derde veld  blijven bestaan. 

De kantine wordt in 1971 op bescheiden wijze uitgebreid dankzij eigen krachten

In 1982 wordt het 75-jarig bestaan gevierd met o.a. de uitgave van een fraai jubileumboek. 

In 1983 vindt een flinke uitbreiding van de kantine plaats. deze keer uitgevoerd door een aannemer. De officiele opening wordt uitgevoerd door wethouder Vink.

 Het clubgebouw na verbouwing 1983

Het clubgebouw, zoals het er na de verbouwing in 1983 uitziet.

 Het clubgebouw van buiten

De kantine van buiten.

 Een Celeritas krantje uit 1986

Een Celeritas-krantje uit 1986

Op 15 oktober 1995 fungeert het Celeritas-complex eenmalig als landingsbaan. Spelers en toeschouwers bij de wedstrijd Celeritas 1 - DVC 1 zien een zweefvliegtuig rondjes draaien boven het complex. Tenslotte landt het ; gelukkig niet op het 1e veld maar op veld 3, dat op dat moment niet in gebruik is en waar het net voor het hek tot stilstand komt.

In 2002 wordt de accommodatie sterk verbeterd. De sloten worden verbreed, de parkeerakkomodatie wordt vernieuwd, er komt een aansluiting op de riolering en door een stuk grond aan het complex toe te voegen kan een groter derde veld in gebruik worden genomen.

Andere sporten. 

Honkbal

Om de wedstrijdloze zomerperiode te kunnen overbruggen, richtten veel sportclubs een honkbalafdeling op. Aanvankelijk werd honkbal alleen in Amsterdam en Haarlem gespeeld, ook door topvoetbalclubs als Ajax en Haarlem. Celeritas was in 1939 de eerste vereniging in Zuid-Holland met een honkbalafdeling. Laakkwartier en de hockeyclubs HDM en HHIJC(tegenwoordig KZ) volgden snel. Het Celeritas-bestuur met  voorzitter Kees Boersma en secretaris Gerard Kampen deed ook aan zendingswerk in Rotterdam, wat resultaat had : de huidige topclubs Neptunus en Sparta startten een honkbalafdeling. Honkbal werd aanvankelijk gewoon op voetbalvelden gespeeld, pas begin zestiger jaren werden de eerste echte honkbalvelden in gebruik genomen. Bijna alle clubs waren onderdeel van een voetbalclub, pas later ontstonden er specifieke honkbalclubs. In de Haagse regio kregen  later ook o.a. ADO,VUC,RVC,Cromvliet,Westerkwartier,Te Werve, Wassenaar,Vredenburch en DHBV een honkbalafdeling. 

De jeugd speelde gewoon in voetbaluitrusting, de senioren met een echte honkbalbroek en een sweater (zie onderstaande foto's).   

Pupillenhonkbalteam 

Het pupillenhonkbalteam op 30 april 1962. Zittend v.l.n.r. Marco van de Berg,Pim van Wouw,Bouke Vakkers(later international),Henk Robers,Joop van Hijkoop en Tjalling de Haas. Staand Rene Jansen,Harry Lamme,Rinus Hermans,Rob Vakkers,Ton van der Toorn en Ed Beurze. Op de 3e rij de leiders Erik van der Klaauw en Tycho Huyts.

Het eerste honkbalteam 

Het eerste honkbalteam in 1955. Staand v.l.n.r. Sjaak van Doezum,Koos Wijling,Nol Houtkamp(trainer),Henk van Hijkoop,Bob Ruivenkamp,Piet Groeneveld(ook voetbalinternational) en Cees Koppendraaier. Zittend Wim Plas,Piet Schoonen,Wim Mooiman,Wim Poot en Piet Dat 

Het eerst honkbalteam speelde aanvankelijk op een gemiddeld niveau. Na promotie naar de 1e (de op één na hoogste) klasse mocht er niet meer op een voetbalveld worden gespeeld en ging het 1e team in 1965 op Escamp spelen. In die tijd werden met echte amateurs (voornamelijk eigen spelers) uitstekende resultaten behaald. Wedstrijden trokken volle tribunes en in 1967 werd bijna de hoofdklasse bereikt. De beslissingswedstrijd tegen HCK(Kinheim) ging echter verloren. In 1970 moest Celeritas vertrekken van Escamp naar het ongezellige Stokroos-veld. Dit was een drama en toen Celeritas in 1971 degradeerde, vertrok men weer snel naar de Leyweg. Op de Leyweg werd men direct weer kampioen en moest men noodgedwongen weer terug naar Stokroos. Na één seizoen Stokroos(1973) kon men gelukkig in 1974 weer terecht op Escamp omdat Storks van Escamp naar Kijkduin was vertrokken. Dit verblijf duurde slechts één jaar, want men degradeerde naar de 2e klasse en ging weer terug naar de Leyweg. In 1979 werd daar een echt honkbalveld in gebruik genomen op de plek waar het softbalveld lag. De softbal-afdeling verhuisde naar de hoek van veld 2 bij de Leyweg.

Bij de senioren waren er maximaal vier teams. Het tweede team kwam jarenlang op het hoogste landelijk niveau uit. 

Ook door de jeugd (met maximaal vijf teams) werden  goede prestaties geleverd. In 1968 werd het team van 13-15 jaar met o.a. Frank Kuyl, kampioen van Nederland.

Door de professionalisering van het honkbal in de tachtiger jaren hadden alleen specifieke honkbalclubs nog bestaansrecht. Ook voor Celeritas was dat het geval. Langzamerhand zakte men af naar een laag niveau en bleef er nog maar één team over.  Tenslotte werd de honkbalafdeling in 1999 opgeheven.  De meeste overgebleven honkballers zetten hun sportieve carriere voort bij de softbal-afdeling. In 2009 is er weer begonnen met honkbal, en wel met één pupillenteam.

Softbal

Op 26 juli 1961 werd een afdeling dames-softbal opgericht. Het eerste bestuur bestond uit Astrid Huegen(voorz), Susan Glerum(penn) en Wil Veldink(secr).  De eerste competitiewedstrijden werden in 1962 gespeeld. Al in 1969 promoveerde het eerste team naar de hoogste klasse.  Een echt softbal-veld met verlichting werd aangelegd. Er was toen nog geen zomertijd en hoofdklasse-wedstrijden werden toen nog doordeweeks gespeeld. Het verblijf in de hoofdklasse duurde slechts 2 jaar. In  1971 degradeert men naar de 1e klasse landelijk. In 1973 wordt weer promotie naar de hoofdklasse bevochten, waaruit men na één jaar weer degradeert. In 1976 is er weer een degradatie, nu naar het rayon. In de loop der jaren is het  eerste dames-softbalteam steeds op  een steeds lager niveau gaan spelen. In de glorietijd waren er drie damesteams en één jeugdteam, nu nog maar één senioren team.

Vanaf 1978 werd er ook door één herenteam gesoftbald op recreatief niveau. In 2002 meldt zich een aantal buitenlandse spelers aan, die eerst als tweede en later als eerste team veel succes hebben. In 2008 werd er weer nog slechts één herenteam gespeeld. In 2009 is het met het herensoftbal voorbij. Na 48 jaar is de secretaresse nog steeds Wil (van der Haak-) Veldink !!

 Het eerste softbalteam

Het eerste softbalteam in 1980. Staand v.l.n.r. Ronald Kouwenhoven,Annet van der Oord,Nancy Smink,Laura Hendriks,Monique van Spijk,Lia Wapperom en Janine Brandse. Zittend Christina Toet,Wil van Es,Anita Smink,Lia Nolet en Xandra Lavooi. 

Vervolg Voetbal

Jeugd

In de jaren vijftig, als met vakantie gaan nog niet zo gebruikelijk is, neemt Celeritas vaak met een groot gezelschap deel aan één van de door de KNVB georganiseerde voetbalkampen.

Vanaf het midden van de vijftiger jaren begon de jeugdafdeling enorm te groeien. Door de grootscheepse bouw in Moerwijk en Morgenstond en de naoorlogse geboortegolf was er een enorm potentieel aan jeugd in de buurt.

 Ledenkaartje Dick Advocaat

Celeritas had een grote aantrekkingskracht op jeugdige voetballers, temeer omdat je er al met 9 jaar mocht voetballen, wat bij andere clubs vaak nog niet mogelijk was. Hier het kaartje uit de ledenadministratie van een zeer bekende voetballer, die hiervan tijdelijk gebruik maakte.

In het seizoen 1964/1965 waren er zelfs 18 juniorenelftallen; alleen ADO had er toen meer. Enkele jaren eerder, in 1959, bereikte de pupillen(D-klasse)afdeling zijn top met 9 elftallen, en daarmee was Celeritas de club, die met de meeste elftallen aan de competitie deelnam.  E-, F- en mini-teams waren er in die tijd nog niet. Er was in die tijd nog geen vijfdaagse werkweek, dus 's morgens spelen kon niet. Alle pupillenwedstrijden hadden een vast aanvangsuur (13.45 uur , vroeger kon niet) en de wedstrijden duurden slechts 2 x 20 minuten. Er was een tekort aan speelvelden, maar er werd een oplossing gevonden door op het 2e veld twee halve velden als speelveld te gebruiken, met kleine doelen op de zijlijnen van het grote veld. Overigens werden in die tijd door pupillen en C-klassers in die tijd ook op hele velden met kleinere(lagere) doelen gespeeld. Dat werd bereikt door aan de lat van elk doel twee halve "pupillenlatten" te hangen. Junioren speelden in die tijd wedstrijden van slechts 2 x 30 minuten.

Eigen maandblad voor de jeugdafdeling 

Omstreeks 1960 had de jeugdafdeling zelfs een eigen maandblad.

Niet alleen de omvang, maar ook de kwaliteit van de jeugdafdeling vloog omhoog. Het eerste juniorenelftal werd in 1963/1964 en 1964/1965 kampioen in de hoogste afdeling van de HVB (A1). Regionale en landelijke competities waren er in die tijd nog niet. Veel spelers kwamen uit in vertegenwordigende elftallen van de  HVB.

Ook worden er jaarlijks grote meerdaagse toernooien georganiseerd en wordt er deelgenomen aan toernooien in de provincie. Beroemd zijn de toernooien bij Varsseveld en Eibergse Boys, waarbij de spelers bij gastgezinnen logeren. Later worden er zelfs reizen naar het buitenland georganiseerd, zoals een trip naar Denemarken in 1970.

Tot 1966 ging het met de jeugdafdeling crescendo met zo rond de 20 elftallen. Maar toen begon de neergang.  Van 1966 tot 1976 lag het aantal jeugdelftallen rond de 14, van '76 tot '78 rond de 12, van '78 tot '80 rond de 10, van '80 tot '82 rond de 8. En het aantal liep terug tot 5 in 85/86. In 1986 was de jeugdafdeling op sterven na dood; van '86 tot '91 waren er nog maar 2 elftallen. De drie seizoenen hierna had Celeritas helemaal geen jeugd meer. Van 1994 tot 1999 waren er één of twee elftallen (A- en/of B-klassers) met scholieren van het Johan de Witcollege en van 1997 tot 1999  was er nog een F-team. Daarna waren er weer vijf seizoenen zonder jeugd ; in 2004/2005 was er wel weer een team met A-junioren.

In 2005 maakt de jeugdafdeling een serieuze herstart met een enthousiaste en grote jeugdcommissie. In het eerste seizoen nemen een E-, een F- en een mini-team aan de competitie deel. Het aantal teams neemt daarna geleidelijk toe : voor 2008-2009 zijn 7 teams, waarvan 2 meisjesteams,  voor de competitie ingeschreven. 

Jeugd Celeritas 

Dames

In 1972 werd er gestart met damesvoetbal. Er werd gespeeld met maximaal 3 seniorenelftallen en één jeugdteam. Het eerste hoogtepunt was het winnen van de landelijke beker in 1981 door een overwinning op Puck uit Deventer. Het tweede het bereiken van de (landelijke) hoofdklasse in 1991. Helaas duurde dit verblijf in de hoofdklasse maar één jaar. Na de degradatie ging het snel bergafwaarts. In 1994 was er nog maar één team over en in februari 1995 werd de pijp aan Maarten gegeven. In het seizoen 1997/1998 kwam er nog een jeugdteam, overgenomen uit de erfenis van BTC, onder de naam Celeritas uit.

Bekendste speelsters waren Margret van Dinten en Maryse Baan,die het Nederlands elftal haalden alsmede Sarina Wiegman, later veelvoudig international en nu trainster bij ADO.

Het eerste damesvoetbalelftal omstreeks 1975

Het 1e damesvoetbalelftal omstreeks 1975. Staand v.l.n.r. H. van Leeuwen,C. Koster,S. Dalmeyer,K. Baan,J. Kroon,M. Teunissen,L. Klerks,A. Ratelband,S.Barend en P. Teunissen. Zittend M. Morroy,J. Beurze,D. Koens,E. Berkhof,K.Vols en J. van der Smitte. Liggend M.Kreischer.  

Lagere voetbalelftallen

Niet alleen het eerste, maar ook lagere elftallen behalen goede resultaten. In 1954 promoveert Celeritas 3 en in 1955 zelfs Celeritas 4 naar de reserve 3e klasse van de KNVB. Maar dat is te hoog gegrepen ; beide elftallen degraderen in 1956.  In 1960 weet het 3e weer naar de KNVB te promoveren. In 1965 degradeert het opnieuw naar de HVB, maar het keert een jaar later weer terug in de KNVB. Ook wint het elftal in 1966 het HVB-kampioenschap voor reserve-elftallen na een met 5-2 gewonnen finale tegen de zaterdagkampioen Scheveningen 2, gespeeld op het Laakkwartier-veld. 

Het tweede elftal speelt van 1956 tot 1965 in de reserve tweede klasse van de KNVB (de op één na hoogste klasse), daarna speelt het nog tot 1979 in de reserve 3e klasse, om in 1982 uit de reserve 4e klasse naar de HVB te degraderen.  Pas in 2004 wordt een herstart op een hoger niveau (reserve 3e klasse) gemaakt. Via de nacompetitie wordt direkt promotie naar de reserve 2e klasse bewerkstelligd. 

Eind zestiger jaren neemt een Celeritas-elftal enkele seizoenen deel aan een op zaterdagmorgen verspeelde veteranencompetitie, waaraan o.a. DHC en ADO , met oud-profs als de gebroeders Timmermans, deelnemen.

Ook het aantal elftallen loopt langzaam op. Vanaf het eind van de zestiger jaren zijn er lange tijd 12 senioren-elftallen.  Vanaf 1980 loopt dit aantal langzamerhand terug en nu zijn er nog zes zondag-elftallen over.  

In 1986 wordt gestart met een zaterdagafdeling met aanvankelijk 3 elftallen. Het eerste elftal weet in het eerste seizoen gelijk te promoveren. Maar in 1988 eindigt men op een degradatieplaats en wordt deze tak weer opgeheven.

In 2006 wordt weer een poging ondernomen. Het eerste seizoen eindigt het enige zaterdagelftal in de 5e klasse op de laatste plaats. Het tweede seizoen duurt slechts enkele weken. Na twee keer niet opkomen neemt de KNVB het elftal uit de competitie. In het seizoen 2008-2009 speelt het 1e zaterdagelftal in de reserve 4e klasse.

Een elftal van oud-MVO'72 spelers keert halverwege het seizoen 2006/2007 terug naar de Leyweg en gaat op zaterdag in de veteranencompetitie meedoen.

Eerste voetbalelftal

Toernooien

In 1955 en in 1976 wordt het toernooi om de Harry de Hartogbeker van de Ooievaars gewonnen. 

Van 1989 tot en met 1995 wordt een aantal jaren het "in de Stede-toernooi" aan het begin van het seizoen gehouden, met deelnemers Celeritas, BMT, GONA en Spoorwijk, waarbij elk jaar op een ander terrein wordt gespeeld. Als het winkelcentrum sneuvelt, vervalt ook het toernooi.

Van 1989 tot en met 2008 organiseerde Celeritas jaarlijks de strijd om de I.M. Jan Beurze-bokaal. eerst in de vorm van een nederlaagserie of een ééndaags toernooi, sinds 2003 als tweedaags toernooi op vrijdagavond en zondag. Het toernooi was genoemd naar Jan Beurze die in 1988 overleed en o.a. van 1948 tot 1957 jeugdsecretaris was en (met een korte onderbreking) van 1957 tot 1982 algemeen secretaris. De meeste overwinningen in dit toernooi (6 keer) waren voor Laakkwartier.

Dan het verhaal

Het elftal uit 1955 

Het elftal dat Celeritas in 1955 terugbracht in de 3e klasse. Staand v.l.n.r. Paul Schoenmaker, Frans de Kok,Piet Pottuyt,Henk Meyers,Hans Bruin,Joop Hoetmer,Joop van Hijkoop, Arthur Moolengraaf,Herman Choufoer(trainer) en Koos de Bruyn(voorz.) Gehurkt Henk van Hijkoop. Zittend Jan Hoetmer, Jan van Delft, Bart Vols,Piet Dat en Herman Schoenmaker. 

Na veel mislukte naoorlogse pogingen (3 tweede en 4 eerste plaatsen, zonder promotie) de derde klasse te bereiken, is het in 1955 wel raak. Na een seizoen met 20 overwinningen en 2 nederlagen promoveert Celeritas na een verblijf van 17 jaar in de 4e klasse weer naar de 3e klasse.  Het is wel even wennen, want in de eerste wedstrijd in de nieuwe omgeving wordt met 8-4 van VIOS verloren. Na o.a. een 6-6 gelijkspel tegen Voorburg en een 5-1 nederlaag bij Hollandiaan volgt  herstel en met 3 punten achterstand op kampioen VIOS en 10 punten voorsprong op nummer 3, DHL, wordt een keurige tweede plaats behaald. Twee seizoenen later gaat het nog beter ; men eindigt gelijk met Roodenburg op de 1e plaats. De beslissingswedstrijd op het veld van Blauw Zwart voor 4000 toeschouwers wordt helaas met 3-1 verloren. Dit aantal was overigens geen record, want in 1942 en 1946 hadden beslissingswedstrijden op het ADO-veld tegen Westerkwartier en HPSV respectievelijk 4500 en een kleine tienduizend toeschouwers getrokken.

Twee jaar later lukt het wel: na een nek-aan-nek race met GDA wordt Celeritas al op 27 maart kampioen (aan een winterstop deed men toen nog niet) en promoveert naar de 2e klasse, toen de op één na hoogste klasse in het amateurvoetbal, want de hoofdklasse bestaat nog niet. De start in de 2e klasse is dramatisch ; de eerste twee wedstrijden worden met 3-7 en 2-7 verloren , maar na een 6-1 winst bij Roodenburg gaat het wat beter en en weet men zich met een 10e plaats te handhaven. In 61/62 een vliegende start met 3 overwinningen op rij, maar dan is de koek op en eindigt men als 7e. Na een 6e en 10e plaats in 62/63 en 63/64 redt in 64/65 een drastisch verjongd elftal het niet en degradeert naar de 3e klasse. 

In de 3e klasse speelt Celeritas geen vooraanstaande rol en in 1972 dreigt zelfs degradatie; een eerste beslissingswedstrijd tegen DCL eindigt in 3-3 en bij de reprise(op het DHC-veld) is een 1-0 overwinning goed voor handhaving.

Hierna gaat het beter en in 75/76 staat men halverwege ruim op kop; de 2e helft van de competitie verloopt moeizaam, maar ook de concurrenten (HVV en van Nispen) laten steken vallen en een 4-0 overwinning op Woerden betekent het kampioenschap.  

Het eerste elftal 1976/1977 

Het 1e elftal, dat in 1976/1977 in de 2e klasse als 4e eindigde achter VIOS, DHC en VELO. Staand v.l.n.r. Cees Drewes, Leo van de Poel,Frank Kuyl,Jan van Delft,Ton van Es,Jacques van de Arend en Ton Spoel. Zittend Max Koopman, Wim Kort,Gert Jan van Geen,Simon Brandse,Wim Smink en Charles Struyck.

Het verblijf in de tweede klasse duurt maar twee seizoenen. In 1978 degradeert men na beslissingswedstrijden tegen LDWS en ONA naar de 3e klasse en in 1979 zelfs naar de 4e klasse. In 1981 weet men RKAVV net voor te blijven en een 2-4 overwinning bij Bernardus betekent het kampioenschap en weer derdeklasserschap.

Celeritas 1 uit 1981 

Celeritas 1 in 1981. Staand v.l.n.r. Jan de Letter (trainer), Roy Wubben,Rob Peusens,Wim Smink,Jaap Tuit,Rob Bruin,Leo van der Poel en Hans Korst(leider) Zittend Ben Wiggenraad,Ed Meyer,Ton van Es,Marcel van der Toolen,Simon Brandse,Jean Pierre Mulder en Charles Struyck

In de 3e klasse kan men geen potten breken en in 1987 wordt Celeritas weer 4e klasser.  In 1991 degradeert Celeritas zelfs naar de HVB, waaruit het direct weer promoveert na een nacompetitie met Quintus,Duindorp SV en SEP.  Het verblijf in de 4e klasse duurt maar 3 jaar; in 1995 degradeert men na een dramatisch slecht seizoen weer naar de HVB.

Celeritas 1 uit 2000 

Celeritas 1 op 25 november 2000 op het veld van Quick Boys in Katwijk. Staand v.l.n.r. Piet Lorjé,Theo Noordeloos, Halim Zoulali,Azouz Battoui,Raymond de Kruyf,Wil Moerland,Patrick Moes,Dennis de Raad,John Kosterman,Mario Moerland, Mustapha el Hamouchi,Arnold Boon en Dirk Jordaans. Zittend Koos Goedhardt,Dennis Teunissen,Henk Knetemann,Fuat Kazan,Mohammed Ezzarai en Farid Zoulali.

In 2001 promoveert men weer naar de 4e klasse via een nacompetitie met Toofan en Juventas. In 2003 dreigt degradatie, maar op de laatste speeldag wordt de laatste plaats aan HMC overgedragen en via beslissingswedstrijden tegen nummer voorlaatst uit 4C (Adelaars) weet men zich te handhaven. In 2003/2004 weet men zich ook te handhaven in een zeer zwak seizoen. Met 2 overwinningen en 4 gelijke spelen eindigt men net voor DUNO op de voorlaatste plaats, wat geen consequenties heeft omdat TEDO uit de competitie is genomen. 

In 2004 wordt met een geheel nieuw team en technische staf gestart. .

Celeritas selectie 2004 

Celeritas selectie en begeleiders in oktober 2004

Staand v.l.n.r. Thierry Stanneveld,John Rietveld,Richard de Wit,Patrick Moes,Jubert van Ham,Marcel Luiten,Jeroen Benoist,Rene Wilbrink, ?? ,Azouz Battoui,N.Hassanin,Theo Noordeloos,Stef Teunissen,Dennis Jos en Ron Ravestein. Zittend Theo Smit,Jan de Kruif,Dennis Teunissen,Raymond de Kruif,Erwin van de Bree,Tim van Leersum,Barry Bante,Jaoued Naimi,John Jansen en Nesmo Liman.

De verwachtingen zijn hooggespannen, maar uiteindelijk zit er niet meer in dan een 5e plaats. In het seizoen 2005/2006 zoekt men zijn geluk in een afdeling met clubs uit Rotterdam en omgeving, maar ook dat brengt geen succes. In 2006/2007, 2007/2008 en 2008/2009 wordt er weer zonder veel succes in een "Haagsche" afdeling gespeeld

Slot

In mei 2007 werd op bescheiden wijze het 100-jarig bestaan gevierd.

Celeritas 100 jaar 

Enkele gasten bij de receptie t.g.v. het 100-jarig bestaan : v.l.n.r. voorzitter Stef Teunissen met erevoorzitter Jan Bom(overleden in 2011), Wethouder Dekker, en KNVB-voorzitter Sprengers, helaas een jaar later overleden.

Celeritas 100 jaar 

De twee elftallen met oude en zeer oude veteranen, die nog een wedstrijdje speelden bij het 100-jarig jubileum.

Ondanks sombere voorspellingen is het Celeritas toch gelukt om als zelfstandige vereniging het 100-jarig bestaan te halen. Fusies met Triomph en BTC vonden op een laat moment geen doorgang. Het voortbestaan van de vereniging is zelfs in gevaar geweest. Gebrek aan kader was een van de problemen waar men mee te kampen had. Een probleem waar overigens veel voetbalverenigingen mee te maken hadden. In het jaar 2012 is besloten nauw samen te gaan werken met het sinds 2010 op sportcomplex Erasmusveld inwonende Juventas. Vanaf seizoen 2012-2013 nemen de verenigingen onder HSV Celeritas deel aan de competities van de KNVB.

Promotie naar 3de Klasse

Hsv Celeritas begint het seizoen 2012-2013 met zowel een zaterdag en zondag selectie. Ondanks de verwachtingen m.b.t. dat zaterdagvoetbal de toekomst heeft, was dit geen lang leven beschoren. De trainers stapten, naar een voor hen telleurstellende uitkomst van de Algemene Ledenvergadering, op en namen in hun kielzog de spelers mee naar SV Wassenaar.

De uit Juventas voortgekomen Zondag selectie van Celeritas was een outsider voor de titel in de 4de klasse. Het team dat al enige jaren onder leiding stond van trainer Laari had nog enige scepsis weg te werken bij de Celeritanen, maar al snel kregen zij in de gaten dat dit het beste voetbal was dat ze in jaren aan de Leyweg gezien hadden. Celeritas deed met aanvallend en verzorgd voetbal lang mee om de titel, won zelfs de eerste periode titel, maar liet in de slotfase van het seizoen kostbare punten liggen. Doordat de KNVB voetbalvereniging HMC na wanordelijkheden uit de competitie had gehaald verloor Celeritas ook nog eens zes punten. In de afgedwongen na-competitie trof het Spaland en Mozaiek. Na een gelijkspel (Spaland) en winst (Mozaiek) en een gunstig resultaat bij de tegenstanders kon de promotie naar de 3de klasse groots gevierd worden.

Sponsor worden?

Hoe vaak piep jij?





Onze sponsoren

Tweets van HSVCeleritas